با سلام خدمت تمامي دوستان عزيزم
فکر ميکنم ديگه نيازي به خونه تکوني نباشه چون يک خونه جديد ساختيم يه خونه مشترک،تشريف بياريد خوشحال ميشيم.آدرس جديدمون:
http://hamraaz.parsiblog.com/

.تو فکر يه خونه تکونيه حسابي واسه بلاگمم(تا گفتم تو فکره...ياده سقف افتادم!) آخه ديگه از ريخت و قيافه افتاده ديگر برام دلچسب نيست هرچند خيلي وقتشو ندارم و بايد بذارم سر فرصت اما بالاخره بايد يه سروساموني بهش بدم.
2.اين روزا به آمار ژست هاي خوشگل سياسي داره اضافه ميشه و اين سياست مادرمرده ما هي داره به جوجه کشي و زايمانهاش ادامه ميده و هي گروهک و حزب و نوچه ميده بيرون!اين يکي اونو به افراط متهم ميکنه و اون يکي اينو به تفريط !اين وسط موندن توده بيچاره مردم که سرگيجه هاشون داره شروع ميشه و البته در آينده نزديک بيشتر و بيشتر هم خواهد شد...
واقعا زماني خواهد رسيد که اين بازيهاي سياسي که ديگر کودکان هم فريب ان را نخواهند خورد پايان پذيرند و حق و حقوق، اين همزاد غربت،از شعارهاي نا اهلان تهي شود.مگر نه اينکه عهد بسته ايم با خداي خود؟آيا اين عهد هم رنگي و لباسي  زيبا به اندام نافرم ماست؟!
3.درگذشت قيصر امين پور هم واقعا شوک عجيبي بود به خصوص توي اين دوران!مردي از خطه خوزستان،شاعري بزرگ با اشعاري که به جرات ميتوان گفت توي ادبيات معاصر ما بي نظيرن.
توي  فضاي امروزه واقعا جاي خالي اين مردان بزرگ حس ميشه مرداني که سلاحشان قلمي تواناست و شجاعانه مظلوميت اين مردم ستم کشيده رو به تصوير ميکشند.

کتاب زبان عمومي دستم بود که گوشيم زنگ خورد يک دوست قديمي پشت خط بود درست يادم نمياد چند ساعت حرف زد فقط بعدش احساس کردم از سردرد ديگه تواني براي درس خوندن ندارم!نميدونم کاري رو که ميخواست انجام بده يک فداکاري بود يا ظلم!!
هنوز از خبر مرگ خواهرش از شوک در نيومده بودم که خبر تصميم به ازدواج با همسر خواهرش رو بهم داد... دنيا دور سرم ميچرخيد نميدونستم چي بايد بهش بگم ؟! بايد تشويقش ميکردم که نقش يک مادر مهربان براي دو فرزند کوچک خواهرش رو بپذيره و يا دعواش ميکردم که چرا پشت به آرزوها و خواسته هاش کرده و دل کسي رو که مدتهاست دوسش داره رو شکسته!
نميدونم اين زندگي لعنتي چرا همش ساز مخالف ميزنه چرا بايد يه دختر بعد از اين همه تحصيلات قيد آرزوهاشو بزنه و براي خوشبختي کسي ديگر زندگي کنه شايد اين  خودخواهي باشه اما هر آدمي حق داره  اول براي خودش زندگي کنه و خوشبخت بشه تا بتونه اطرافيانش رو هم خوشبخت کنه آخه قانون فداکاري اينه؟!
شايد هم داره درست ترين کار رو انجام ميده!!!براي يه لحظه! فقط يک لحظه خودم رو جاي اون گذاشتم ميدونيد چه احساسي بهم دست داد؟
نگم بهتره !
فقط ميتونم اين رو بگم هيچ چيز اين زندگي قابل پيش بيني نيست هيچ کس نميدونه سرنوشت اون رو به کجا خواهد برد فقط بايد قوي بود قوي ،محکم و استوار...

سمت چپ جواني روي نيمکت نشسته و حدود يک ساعت و نيم است که در افکار خود غرق است ،بي تحرک و منجمد حتي پلک هم نميزند! با فاصله دو سه متري از آن جوان،خانواده ايي سه نفره روي چمن ها در حال شام خوردن هستند بچه بهانه ميگيرد و مادر جوان فرزندش را براي سرسره بازي به آن طرف پارک ميبرد و خود کمي پايين تر گويي آشنايي ديده باشد از فرزند خود دور ميشود! زن جوان با آشناي تازه از راه رسيده گرم حرف زدن است،مرد بيست و چند ساله،خوش تيپ و بسيار اتوکشيده است و ترجيح ميدهد همان جا به صحبت با زن جوان ادامه دهد...با نگاهي مثبت و خوش بينانه ميتوان حدس زد که برادر آن زن است و چون ميانۀ خوبي با داماد ندارد ترجيح داده دور از چشم داماد به گفتگو بپردازد...!(اصلا به من چه که چه نسبتي باهم دارن!)
جواني 20ساله روي صندلي چرخ دارش در حال نزديک شدن است در پشت سر پسربچه ايي حدود 10ساله او را همراهي ميکند.احتمالا او هم مانند ما براي هواخوري کنار ساحل کارون آمده تا دمي فارغ از مسائل اين زندگي بياسايد.روي صندلي چرخدار و همراه با مراقبي که نصف سنش را دارد!!تلخ است نه؟! اما نه وقتي خوب به چهره اش مينگري جز شادي چيزي در آن نميبيني انگار در اين فضاي آرام روياهايش تحقق يافته است...(چقدر ما ناشکريم!)
در همان نزديکي صداي آواز ميشنوي با رديابي صدا مردي ژوليده را ميبيني که فارغ از اين دنيا و عقل و منطق به اصطلاح ما انسانهاي عاقل براي خود و ديگران ترانه ميخواند از ديدن او خوشم آمد شايد به خاطر اينکه به هيچ چيز اهميت نميدهد حتي به اينکه چگونه ميخواند!شايد هم به قول آن استاد از ادبستان برگشته ديوانه چو ديوانه ببيند خوشش آيد!!
 اما واقعا ما آدمها مي تونيم فقط يک ساعت به هيچ چيز فکر نکنيم و اهميت نديم (پس ديوانگي هم عالمي داره)
از وقتي ياد گرفتم دقيق تر باشم وبه اطرافم به گونه ايي ديگر بنگرم صحنه هاي ناخوشايندي را که عادت به ديدنشان نداشتم هميشه دغدغه اي برايم بود  براي خوب بودن يا بد بودن، با معيار خود يا معيار ديگران!
بگذريم از اينکه برخلاف ميلم عادت کردم به ديدن صحنه هايي که هيچ گاه دوست نداشتم و بگذريم از اينکه هربار بيش از پيش بدبيني جاي مثبت نگري را گرفت...اما نه!وقتي خوب فکر ميکنم صحنه زيبايي يادم مي آيد: زن و مرد جواني که پيداست به تازگي زندگي مشترک خود را آغاز کرده و مانند دو مرغ عشق چهره هايشان مملو از شادي و شعف است هر رهگذري با ديدن آن دو لبخند به لب مي آورد و در دل برايشان آرزوي خوشبختي ميکند اما... زيبايي اين صحنه هم انگار نميخواهد پايدار باشد چرا که سيگاري کوچک خوشبختي بزرگ آن دو را تحت الشعاع قرار ميدهد! دختر با اخم بلند ميشود و پسر با چهره ايي که حاکي از تمناست به دنبال او...
شايد اشکال از من باشه که از اين هواي خنک نميتونم لذت ببرم و به دنبال سوژه براي افکار در هم و مشوش خويشم اما نه همه اينها رو ديدم همون شب، اين ها همه واقعي ست نه وهم و خيال! بايد ديد واقعیت را آنگونه که هست ببینیم و بپذیریم یا آنگونه که دوست داریم؟!

چند وقتي در آرزوي چنين روزي بودمي ولي اين بخت بد مرا ضايع کردندي!
ماجرا از اين قرار بود که مادر محترمه مهربان و البته مشکل پسندي داشتمي که از تجربه ماوقع سالهاي گذشته تصميم داشتمي ايشان را به سوق الاهواز بردمي و به سليقه خودشان هديۀ درخوري خريداري کردمي.اما با امتناع اين بزرگوار روبرو شدم و اصرارهاي اين حقير کارساز نشدندي.پس درصدد برآمدم که زحمات و مهرباني هاي اين مادر دلسوز را به گونه ايي پاسخ گو باشمي!
القصه اين روز را گرام داشتمي و تصميم گرفتم که اين عزيز دست به سياه و سفيد نزند و خود همۀ کارهاي اين منزل را بر دوش کشمي!و وعده طبخ ناهار را حواله آن بزرگ دهمي.
همي جانم برايتان بگويد وارد مطبخ خانه شدمي و لوازم را از بهر غذايي دلچسب فراهم آوردمي و بي اغراق خوراک خوشمزه ايي طبخ کردمي و سرخوش و قبراق چون پروانه دور مادر گشتمي!
اما از بخت بد يکي از دوستان و همبنديهاي سابق تلفن کرد و از بابت مسائلي پاسخ خواست و من پاپيروسي که در کنارم بود را به دست گرفتم و جواب انها را نبشتمي و به تقريب نيمي از ساعت پاي تلفن بودمي و بي خيال از اطراف و اکناف غافل گشتمي.
بعد از مصاحبه با دوست گرام خويش پي کار خود رفتمي و وارد حمام گشتم که ناگاه با فريادي از طرف مادر روبرو شدمي و ناباورانه متوجه شدم که غذا به جزغاله ايي با طعم قهوۀ سوخته مبدل شده ...
همي برايتان گويم که رخم به زردي گراييدو عرق شرمساري بروي پيشاني جاري شد و براي اولين بار آرزو کردمي تا ابد الدهر درحمام ماندمي و با چهره برافروخته مادر روبرو نگردمي!
خلاصه چشمه ذوق اين حقير خشکيد و شرمسار و غمگين چند عدد کنسرو باز کردم و خانواده را دعوت به ناهار کردمي که باز با مهرباني و لبخند اين مادر گرام روبرو شدم و شرمسار گشتمي!اما مبهوت و حيران ماندمي که چرا در لحظات و روزهاي حساس اين بخت ياري نکرده و آدم را ضايع کردندي...!!!